Andres Villamarin

その日、または1年を象徴するのを参照してください 男の日とその年の日から は、年間

怒りを変換する 音楽では、噂やシンボル 死の睡眠では、たそがれ時に参照してください

悲しい金は、詩です それは不滅だと貧しい。詩 なお、夜明け、日没として、是非。An

einem frühen Morgen, lange vor Hahnenschrei Wurde ich geweckt durch ein Pfeifen

und ging zum Fenster.Auf meinem Kirschbaum –Dämmerung füllte den Garten–Saß ein

junger Mann mit geflickter Hose Und pflückte lustig meine Kirchen. Mich sehend

Nickter er mir zu. Mit beiden Händen Holte er die Kirschen von den Zweigen in

eine Taschen.Noch eine ganze Zeit lang, als ich wieder in meiner Bettstatt lag

Hörte ich sein lustiges kleines Lied pfeifen. NON SOFFRIRE NON PIANGERE PENSA

ALLA TUA FELICITÁ. DIRE LA VERITÁ, QUELLO CHE SENTI, QUELLO CHE DICE IL TUO

CUORE. SENTIRTE UNA SCHIAVA TUTTO QUELLO CHE SUCCEDE É PERCHE TU LO PERMETTI.

DEVI SENTIRTE LIBERA… FELICE PERCHE LA VITA É UNA SOLA. Our mother is the

sweetest and Most delicate of all. She knows more of paradise Than angels can

recall.She’s not only beautiful But passionately young, Playful as a kid, yet

wise As one who has lived long. Her love is like the rush of life, A bubbling,

laughing spring That runs through all like liquid light And makes the mountains

 sing. And makes the meadows turn to flower And trees to choicest fruit. She is

at once the field and bower In which our hearts take root.She is at once the sea

and shore, Our freedom and our past.With her we launch our daring ships Yet keep

the things that last. Я вас любил: любовь еще, быть

может В душе моей угасла не совсем; Но пусть

она вас больше не тревожит; Я не хочу

печалить вас ничем.Я вас любил безмолвно,

безнадежно, То робостью, то ревностью томим;

Я вас любил так искренно, так нежно,

Как дай вам бог любимой быть другим. Eu ouço vozes

do além Que estão ninando nenéns. Eu ouço vozes do além Vocês não ouvem também?

São vozes melodiosas Que cantam lindas canções. Falam de amor, de rosas Parecem

mais orações! Vejam! São anjos sagrados Com asas descomunais Brancas, puras,

imaculadas Parecem sonhos irreais! São milhares os que vejo Crianças mortas

ninando Que morreram de saudade

De ver pássaros cantando De ver adultos sorrindo De ver velhinhos passeando

De ver crianças dormindo Com lindos anjos sonhando! Aridité séculaire de mon

Cœur endurci Adieu! Un sang tout nouveau emplit mes veines,

Et ma bouche soudainement humectée dessine un sourire radieux, un large

déversoir d'amour, Qui dans ses flots, les fracas de ma longue et douloureuse

solitude, éloigne, entraîne, Pour que loin dans les commissures de l'oubli,

 s'enterre à jamais leur bruit sourd.

"OH; ciel clément, de quelle oasis miraculeuse, ces eaux de grâce divine me

parviennent?"

Et le ciel on riant: "n'as-tu jamais porté ton regard sur moi? J'arrose,

j'irrigue, je suis l'illustre fontaine", Et je dis: "mes os souvent trempés par

tes averses connaissent bien la noblesse de tes pluies diluviennes, Mais mes

yeux n'ont jamais contemplé que la rosée et ses longues étreintes sur les

cyclamens"; Et le ciel furieux: "jamais rien ne voilera tes regards de moi, car

je suis la source unique, la souveraine, Autour de moi toutes les roses du

monde, les fleuves, les rivières gravitent, se prosternent". Et je dis: "j'ai

juré de ne voir que la rosée, car c'est sans les yeux de mon amour que

langoureusement s'égrainent, Ses perles rares, pour que dans l'éclat de leur

pupilles disparaissent toutes mes peines". Τόσω σε νοιώθω μέσα 'ς

την καρδιά μου, Που τόρα τρέμω μήπως και σε

χάσω, 'Σ των στίχων μου τη γύμνια, ποιητά μου,

Απ' τα ζεστά μου στήθη αν σ' ανεβάσω. Βαθειά κ'

εσύ μέσα 'ς το νου κλεισμένη Έκρυβες την ιδέα,

λάμψι θεία, Κ' εκύτταζες με στίχους καμωμένη

Για να της πλάσης άξια κατοικία. Γι' αυτό 'ς των

τραγουδιών σου το βιβλίο σκόρπιοι, ριγμένοι

'σάν από την τύχη, μισόπλαστοι, ένας ένας, δύο δύο,

μαζή αστράφτουν και σβύνουν τόσοι στίχοι!

Στίχοι 'σάν περιστέρια χωρίς ταίρι,στίχοι,

ταιράκια, μα χωρίς φωλιά, στίχοι 'σά' ρόδου φύλλα

που τ' αγέρι τα σκόρπισε από τηντριανταφυλλιά.

α μέσα σου εξύπναε ξαφνικά φαντασία, δύναμι

γεμάτη, ι' ό,τ' έχτιζες εσύ πονετικά, α γκρέμιζε

'σά' χάρτινο παλάτι. ιατί για την ιδέα, λάμψι

θεία, εν έφταναν των στίχων σου τα κάλλη'

αι ήταν η 'δική σου φαντασία, αράξενη,

ανυπόταχτη, μεγάλη. της θάλασσας επάνω τα νερά

Ένας τεχνίτης με μυαλό και γνώσι

Βαρύν αγώνα είχε μια φορά

Παλάτι ξακουστό να θεμελιώση.